Πτυχιακή: Ανδρέας Σπηλιωτόπουλος

 

Κάθομαι αδιάφορος και χαμογελαστός, αμέτοχος καθώς ένα χάος εκτυλίσσεται πίσω μου.
Παλαιστές παλεύουν , ήρωες μονομαχούν, πυροβολισμοί, αεροπλάνα εκρήξεις !
Υπερήρωες και άνθρωποι υπάρχουν σε μια εικόνα σαν από καρέ ταινίας.
Άνθρωποι με μάσκες παρατηρούν βλοσυροί, Κάποιοι από αυτούς είναι παλαιστές. Φοράνε μάσκα πολύχρωμη, υπερβολική και μπαίνουν σε ένα ρόλο σκληρού και υπερόπτη μαχητή, απλοί άνθρωποι με στολή που θυμίζει υπερήρωες στα κόμικ και ποζάρουν, μονομαχούν, δημιουργούν ένα κόσμο μέσα τον κόσμο.
Στην αρχή με τράβηξε αυτό το βλοσυρό βλέμμα και η υπερβολική στάση του σώματος, το χρώμα και η μάσκα. Αλλά περισσότερο η μορφή του υπερήρωα, απλοί άνθρωποι φυσιολογικά κορμιά αναπαριστούν μια δύναμη που δεν έχουν. Δημιουργούν ένα χαρακτήρα εμπλουτισμένο με ψεύτικες δυνάμεις μέσα από κιτς στοιχεία.
Οι άνθρωποι τους βλέπουν σαν γίγαντες, Αλλά δεν τους φοβούνται.
Τα μικρά κουκλάκια των παιδικών μου ηρώων τα φέρνω στην δικιά μου διάσταση και τον δικό μου κόσμο, τα παιχνίδια της παιδικής ηλικίας αλλάζουν μέγεθος, αποκτούν ανθρώπινη κλίμακα.
Έρχονται στον κόσμο των ανθρώπων και την ενήλικη ζωή μου, στην πραγματικότητα μου, όπου κουβαλάν και αυτά με την σειρά τους κομμάτι του δικού τους κόσμου.
Οι ήρωες έρχονται και ενώνονται,  Ο ένας από την απόλυτη φαντασία Ο άλλος από την απόλυτη πραγματικότητα  Συνυπάρχουν σε ένα κοινό σύμπαν όπου δεν παλεύουν. Κοιτάζονται, πηδούν, αλληλεπιδρούν, χορεύουν, ποζάρουν, πλέουν όλα μαζί σε έναν κόσμο αλλόκοτο.
Γίνεται μια ιδιότυπη συνάντηση.
Οι γλυπτικές μορφές τους και οι κινήσεις τους στα έργα τους διακωμωδούν.
Κρέατα ωμά, αυγά, σαν ρούχα κρέμονται πάνω τους. Πατάνε σε βουνά από φέτες Σολωμού. Φαγητά που έχουν καταναλώσει για να γίνουν αυτό που είναι. Οι μεγάλες ποσότητες πρωτείνης με τις οποίες έχτισαν το κορμί τους. Ένας κόσμος με έντονα χρώματα παιχνιδιών.

Ανρέας Σπηλιωτόπουλος

Advertisements