Μια θεωρητικός… ζωγραφίζει

6

Με αφορμή το μάθημα ζωγραφικής των φοιτητών του  θεωρητικού τμήματος σπουδών της ΑΣΚΤ, στα εργαστήρια ζωγραφικής, η φοιτήτρια του Όλγα Χαραλαμποπούλου, μας καταθέτει την εμπειρία της…

ΕΓΩ , Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ !

Μπροστά από τον καθρέπτη εγώ , ο χώρος και το χαρτί ! Θα προσπαθήσω να ξεγελάσω το χαρτί και να το μετατρέψω σε καθρέπτη . Είμαι σίγουρη! Το πετυχαίνω ήδη! Να! Εγώ στο κέντρο , δίπλα ένα κουτί και στο βάθος η ντουλάπα με τη τηλεόραση . Τα λόγια της δεοντολογίας στα αυτιά μου , «όλα είναι ο χώρος και τα πάντα δημιουργούνται από αυτόν , δεν υπάρχουν γραμμές !». Την παρανομία μου την είχα κανει παρόλα αυτά …. Είχα μείνει για πάνω από μισή ώρα στο να ασχοληθώ και να αποτυπώσω τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά μου .. ε , για να μου μοιάζει ! Αυτό ήθελα να πιστεύω δηλαδή . Αφού μέτρησα και την ώρα , τόσο αφοσοιωμένη ήμουν !

Όλο αυτό το μοιρολόι του προσώπου λίγο πολύ άρχιζε να με κουράζει . Συνειδητοποίησα πως δεν έπρεπε να μείνω τόσο…Αφού είχα ΄΄πετύχει΄΄τις αναλογίες μου σε συνδυασμό με ένα στυλ Photoshop γεγονός που κατά τη γνώμη μου, συμβάδιζε με την πραγματικότητα διότι έβλεπα τον εαυτό μου τελείως αντικειμενικά… ( Έλα τώρα βρε Όλγα , τον εαυτό σου και αντικειμενικά; Δεν συνάδουν οι έννοιες!) συνέχισα με την περιγραφή των γραμμών του λεπτεπίλεπτου λαιμού μου. Νομίζω πως ήταν ευθύγραμμες ομαλές , αν δεν κάνω λάθος! Όπως καταλαβαίνετε κύριοι είχα τεμαχίσει τον εαυτό μου σε κομμάτια και τον δημιουργούσα σαν παζλ . Μόνο που ξέχασα πως δεν ήμουν κερματισμένη , μάλλον έπαιζα λάθος παιχνίδι! Ουπς..!
Είχα πορωθεί όμως τόσο πολύ και πίστευα πως με ΄΄ήξερα ΄΄ πολύ καλά που πλέον δεν χρησιμοποιούσα ούτε τον καθρέπτη (τι να τον κάνω , ούτως η άλλως αποτελεί μόνο ένα αντίγραφο), μέχρι που τελείωσα όλο το σώμα και ήμουν πεπεισμένη οτι τα κατάφερα ! Ναι κύριες και κύριοι το τεμαχισμένο ανθρωπάκι που κρεμόταν στο κενό και αποτελούσε μόνο του τον χώρο σαν cartoon κολλημένο σε background μου έμοιαζε ! ή μάλλον ήταν ίδιο! Είχα καταχαρεί με την απίστευτη δεξιότητά μου να με δημιουργώ με τόση μεγάλη επιτυχία , τόση που αν με έβλεπε κάποιος θα νόμιζε πως είχα ερωτευτεί το χαρτί! Το ξανάκανα πολλές φορές για να επιβεβαιώσω αυτή μου την ικανότητα. Στόχος μου δεν ήταν η παρατήρηση αλλά ο εαυτός μου!
Τα πρώτα πέντε έργα έγιναν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο! Δεν είχα αλλάξει καθόλου θέση καθώς δεν είχε σημασία , τη θέση θα την έφτιαχνα πάντα στο χαρτί με την εντύπωση του ωραίου. Στα δέκα πάλι έργα είχα γίνει πλέον μηχανή αυτοπροσωπογραφίας σαν να μοίραζα υπογραφές! Ήταν τόσο εύκολο που με κούραζε (φρύδια , γυαλιά , μάτια , μύτη , στόμα , περίγραμμα και γέμισμα), ολόκληρη βιομηχανική παραγωγή ! Όταν τελικά σταμάτησα να ΄΄δημιουργώ΄΄ για να δω συνολικά τα έργα μου ,παρατήρησα πως είχαν κάτι το ασυνήθιστο! Ήταν όλα ίδια . Περίεργο … είχα χρησιμοποιήσει όλων των ειδών τα χαρτιά , μικρά , μεσαία , μεγάλα ..,τίποτα όμως ..όλα ήταν ίδια! Σαν μια μπαμπούσκα , το ένα μετά το άλλο.
Πήρα λοιπόν ένα έργο και κάθησα μπροστά στον καθρέπτη για να καταλάβω τι πήγε στραβά. Κοιτούσα το έργο και ύστερα τον καθρέπτη .. τίποτα.. όλα ίδια . Όλα ήταν ΄΄σωστά΄΄! Ίδια στάση , ίδια χείλια , ίδια μάτια , ίδια μαλλιά..Σκέφτηκα να κοιτάξω μόνο το έργο σαν να μην με γνώριζα, σαν να μην με είδα ποτέ ..’Eνας κόσμος παράλογος , ξένος , απότομος στον οποίο δεν ήθελα να κατοικήσω ποτέ. Το παράτησα αμέσως στην άκρη και κοιτάχτηκα κατευθείαν στον καθρέπτη ! Άλλος κόσμος ! Αυτή η κοπέλα που έβλεπα ήταν συμπαθητική αλλά δεν μου έμοιαζε..,ο χώρος ελκυστικός αλλά ανάποδος! Τη ρώτησα ποιά είναι ! – Όποια σου θυμίζω , μου απαντησε! – Μα εσύ μου θυμίζεις εμένα! – Είμαι εσύ όμως ή απλώς σε θυμίζω; – Εγώ απάντησα βεβιασμένα είσαι! – Πώς γίνεται να υπάρχουν δυο οντότητες ολόιδιες και να είναι και αληθινές ; με ρώτησε. – Εγώ αποκρίθηκα συνοφρυωμένη , πόσε πιθανότητες υπάρχουν ; Εκείνη δεν απάντησε. Κατάλαβα πως δεν χρειαζόταν , το γνώριζα! Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου πως μπορούσα να τον δω! – Ποιά είναι λοιπόν η διαφορά μας ; – Το ότι εγώ είμαι αυτό που βλέπεις και έχω τη δυνατότητα να δημιουργώ πολλά αντιγραφα αναδεικνύοντας τον χώρο από πολλές οπτικές γωνίες ταυτόχρονα, ενώ εσύ είσαι κάτι πέρα από αυτό που φαίνεται ,είσαι μοναδική όπως καθε ον . Δημιούργησε αυτό που βλέπεις και κάν’το υπαρκτό χώρο! Δημιούργησε εσένα και όχι τη μορφή σου γιατί θα πνιγείς στην ίδια πηγή με τον Νάρκισσο. – Μα δεν καταλαβαίνω , αυτό που έβλεπα δημιούργησα και ξαφνικά εμφανίστηκες εσύ! – Μήπως όμως έφτιαχνες αυτό που ήθελες να δεις ; Γιατί αν έβλεπες πραγματικά, θα έφτιαχνες εμένα! – Και ποιά είσαι εσύ ; – ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΦΟΡΜΕΣ , ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ , ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΧΗΜΑΤΑ , ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΧΩΡΟΣ ! Τίποτε παραπάνω!

Advertisements
Κλασσικό